Ministerie van Justitie, Immigratie- en Naturalisatiedienst

Op zijn 25ste verliet Omar Nahas zijn vaderland Syrië voorgoed. Reden: hij is homoseksueel. In Nederland richtte bij de Stichting Yoesuf op, die meer begrip wil kweken bij moslimgemeenschap over homoseksualiteit.

"Op een gegeven moment wist ik het gewoon: ik moet hier weg. In Damascus, waar ik economie studeerde, had ik een paar Nederlandse vrienden. Ik mocht hen graag en daarom heb ik voor Nederland gekozen. Let wel: ik ben niet gevlucht, ook al ben ik niet meer welkom in Syrië. Hier aangekomen voelde ik me weer een kind en ik werd ook vaak zo behandeld. Ik moest de taal leren spreken en de mensen leren kennen. 'Ik speel het spelletje maar gewoon mee', dacht ik.
Ik werkte als freelance tolk en vertaler voor de gemeente Roermond. Een collega raadde me aan om een Nederlands paspoort aan te vragen, omdat ik de taal zo goed sprak. Dat lukte, en ik maak nu ook alleen maar gebruik van dát paspoort. Sowieso zou ik Justitie aanraden om mensen te verbieden een dubbel paspoort te hebben. Vaak wordt het Arabische paspoort door derden gebruikt voor louche doeleinden."

"Nadat ik mijn paspoort kreeg, ben ik gaan studeren. Talen en Culturen van het Midden-Oosten in Nijmegen, Sociologie in Amsterdam, allebei afgemaakt. En toen ben ik mijn eerste boek gaan schrijven, in het Arabisch, over homoseksualiteit en de islam. Vooral om het onderwerp bespreekbaar te maken. Zie je, in het Arabisch bestaat het woord homoseksualiteit niet eens. 'Sodomie' zeggen ze, en dat is ook het woord dat in alle Arabische folders over het onderwerp terugkomt. Naar aanleiding van het boek kwamen er verschillende vertegenwoordigers, uit de moslimgemeenschap én de homogemeenschap, naar me toe. Of het geen idee was om een stichting op te richten. Dat heb ik gedaan, zo ontstond stichting Yoesuf. Mijn activiteiten voor de stichting hebben veel positieve dingen opgeleverd, maar het heeft me op emotioneel gebied ook veel gekost. Ik weet nog dat ik voor een congres in Utrecht een spreker ging ophalen van het station. Toen die niet kwam opdagen stond ik te huilen, middenin Hoog Catharijne. Mensen kwamen naar me toe om te vragen wat er was. Sindsdien probeer ik om me moeilijkheden en mislukkingen minder persoonlijk aan te trekken."

"Ik ben trots op de stichting en vind dat de missie geslaagd is. Het onderwerp wordt steeds meer bespreekbaar. En behalve homoseksualiteit houdt de stichting zich nu ook bezig met andere onderwerpen. Zoals islamitische vrouwen en de westerse maatschappij en identiteit van moslimjongeren."